اصولگرائی؛ غافلگیر در بازی پیچیده سیدقدرت

تامر۲۴؛ یادداشت _  تماس ناموفق مرا ساعت ۸ صبح روز همایش مهرآفرینان پاسخ داد. خوش و بش و خاطرات قدیم باشت و سوال درباره حضورش در مراسم.
گرچه سخنی از احتمال حضور رقیب تاریخی اش مطرح نشد ولی تردیدی در سخنانش مستتر بود و مرا با این پاسخ سردرگم کرد. «اگر بعد از دیدارهای در باشت، مرازخون، نورآباد، پیچوگ، اودیگه و… فرصتی دست داد شاید بروم.»
او با ورود به دهه ۸ زندگی پرفراز و نشیبش،‌ چنان پرانرژی است که کسی را یاری همپا شدن با او نیست. از این مراسم به آن جشن، از این قریه به آن کلبه، برای دیدار با مردمی که او را گاه بی دلیل ستایش و حتی پرستش می کنند.
این یکی از بزرگترین حسرتهایم در کار خبری است. نرفتن به باشت و از دست دادن او. کاش میگفت می روم یا اصلا نمی رفت.
او حتی در مقام دشمنی، قابل احترام است.
حرکت سیدقدرت اگرچه ساده و در حد قبول دعوت مدیر آموزش پرورش باشت اما کافی بود تصویرش در کنار‌ مرد اول این دو دهه گچساران و اسطوره ديگر زمین باوی، به رسانه ها برود.
چنان زلزله ای در گچساران و باشت به‌پا کرد که نمونه اش در تاریخ، به سختی پیدا خواهد شد.
مرزبندی هائی که او و تاجگردون در جناح های سیاسی بوجود آورده اند یک طرف، این یکی یک طرف.
اما او به مرادی و بیعت و تمام منتقدینش اینطور پاسخ داد؛ «گرگ باران دیده ای» هستم و «بیدی که از این بادها نمی لرزم»
تمام رقبای درون جریانی او، مانند یداله مرادی و سرهنگ بیعت، به انتقاد عریان روی آوردند. راست سنتی، اما بدون‌مقدمه به او حمله کرد و پرده ای که هر دو «راست جدید» و جریان «راست سنتی» بواسطه حضور دلاویز به همراه داشتند انگار در آن روز، پاره شد و همه به تنظیمات کارخانه برگشتند.
وحدت این دو جریان سیاسی اصولگرا، در بطن خود حاوی تناقض و نازیبایی بود.
زمان کم‌ ماه عسل راست‌ها، به پیچیدگی های صفحه سیاست در گچساران افزود.
حالا همه به جای اصلی برگشته اند. انگار سیدقدرت می خواست جریانش را در اصطلاح پاکسازی نماید و در این راه، گرچه با صرف هزینه بسیار، موفق هم بود.
او استراتژيستی چیره دست است و نشان داد مانائی او در نیم قرن باشت و گچساران، به همین سادگی ها نبوده است.
سیدقدرت را دست کم گرفته بودند. او همچنان زونی به زودی بزرگان می زد.